USŁUGI

ZABIEGI POWIĘKSZAJĄCE PRĄCIE

GENEZA ZABIEGÓW POWIĘKSZANIA PRĄCIA

Na przestrzeni wielu stuleci penis symbolizował męskość, niejednokrotnie stanowiąc jednocześnie temat tabu. Co ciekawe w antycznej Grecji zdecydowanie lepiej postrzegane były prącia niewielkich rozmiarów. Niemniej w wielu kulturach znajdowano różne sposoby za lepszą erekcję oraz większe rozmiary prącia m.in. preparaty ziołowe, pompka do powiększania penisa z początku XX wieku czy tzw. jelqing na który składają się ćwiczenia mające za zdanie zwiększyć długość penisa.

Dopiero w drugiej połowie XX wieku, na fali rozwoju medycyny estetycznej, na wzór popularności implantów piersi u kobiet, mężczyźni zaczęli interesować się zabiegowymi metodami powiększania prącia zarówno z przyczyn kosmetycznych, psychologicznych jak i medycznych (wady wrodzone, choroba Peyroniego, pacjenci po prostatektomii radykalnej lub radioterapii i hormonoterapii z powodu raka prostaty). Zainteresowanie to poprzedziła pierwsza operacja augmentacyjna w leczeniu mikroprącia w populacji pediatrycznej wykonana w 1971 roku przez Kelley’a oraz Eraklis’a.

ROZMIARY PRZECIĘTNEGO PENISA

Omawiając różne techniki zabiegowego powiększania prącia warto poruszyć kwestię jego długości w męskiej populacji. Szacuje się, że przeciętny penis ma 7-12 cm długości w spoczynku (śr. 9-9,5 cm), 12-18 cm we wzwodzie (śr. 12.8-14.5 cm) oraz 9-13 cm w obwodzie (śr. 10-10.5 cm). Jednym z argumentów jaki często przytacza się podczas dyskusji o długości prącia jest długość pochwy, wynosząca średnio 9,6 cm (7.6–17.7 cm). Biorąc pod uwagę fakt, że zbyt długie prącie „uderzając” o szyjkę macicy może powodować ból podczas głębokiej penetracji, wydaje się, że na zadowolenie obu partnerów z życia seksualnego wpływ mają również inne czynniki, takie jak m.in.: technika, umiejętności i dotychczasowe doświadczenie obu partnerów, anatomia narządów rodnych kobiety (odległość łechtaczki od ujścia zewnętrznego pochwy) czy obwód prącia.

WSKAZANIA ORAZ MOTYWACJA DO POWIĘKSZENIA PRĄCIA

Wśród wskazań do zabiegów powiększania prącia wymienia się: brak pewności siebie wynikający z wielkości członka, dyskomfort związany z jego niewystarczającym obwodem czy też brak zadowolenia wyglądu prącia wpływając na jakość życia seksualnego. Niezwykle ważne, na etapie kwalifikacji pacjenta do zabiegu, jest wykluczenie u pacjenta obecności dysmorfofobii (cielesne zaburzenie dysmorficzne), zaburzenia polegającego na ciągłym przekonaniu o nieestetycznym wyglądzie lub budowie swojego ciała, w tym przypadku prącia. Tacy pacjenci w pierwszej kolejności wymagają konsultacji psychologicznej, ponieważ niezależnie od efektu zabiegu i tak zwykle wydaje się im on niewystarczający. Dlatego każdy zabieg powinien być poprzedzony dokładnym zbadaniem pacjenta, ustaleniem jego oczekiwań oraz poinformowaniem o spodziewanych efektach, czasie ich utrzymywania się, możliwych powikłaniach oraz ewentualnej konieczności korekty.

PRĄCIE POGRĄŻONE

Dość istotne na tym etapie jest rozpoznanie tzw. prącia pogrążonego (ang. buried/concealed penis), zaburzeniu polegającego na „schowaniu się” prącia w tkance tłuszczowej zgromadzonej w okolicy łonowej, stąd też zdecydowanie częściej spotykane jest ono u osób otyłych. Leczenie takich pacjentów jest wieloetapowe i polega na usunięciu nadmiaru tkanki tłuszczowej (liposukcja/pannikulektomia), resekcji bliznowato zmienionego napletka, ekspozycji prącia oraz przeszczepieniu skóry niepełnej grubości z okolicy uda. Omówienie takiego leczenia wykracza jednak poza ramy tego opracowania.

URZĄDZENIA TRAKCYJNE (EKSPANDERY) JAKO NIEZABIEGOWA METODA POWIĘKSZANIA PRĄCIA

Jedyną metodą niezabiegowego powiększania prącia podpartą wynikami badań naukowych jest zastosowanie urządzeń trakcyjnych (ekspanderów). W przeciwieństwie do ich wykorzystania w chorobie Peyroniego, u osób bez współistniejącego skrzywienia prącia pozwalają na wydłużenie prącia śr. o 1,5-2,5 cm bez zwiększenia jego obwodu. Działanie polega na stosowania trakcji prącia będącego w spoczynku 3-8 godzin dziennie przez okres minimum 3 miesięcy, z krótki przerwami na masaż prącia co około 2-3 godziny. 43% pacjentów odczuwa słabo nasilone objawy miejscowe takie jak dyskomfort, upośledzenie czucia czy zmiany skórne. Ze względu na konieczność stosowania urządzenia przez kilka godzin dziennie, jest to odpowiednia technika dla zmotywowanych pacjentów, chcących uniknąć leczenia operacyjnego. Warto również podkreślić, że działania wydłużającego prącie nie mają pompki do penisa.

PLASTYKA Y-V Z PRZECIĘCIEM WIĘZADŁA WIESZADŁOWEGO I PROCOWATEGO PRĄCIA

Wśród metod zabiegowego powiększania prącia należy rozróżnić metody powiększające obwód prącia, jego długość jak i zabiegi ograniczające się jedynie do operacji skóry otaczającej prącie. Najbardziej popularną techniką wydłużającą prącie jest plastyka V-Y z jednoczesnym przecięciem więzadła procowatego oraz wieszadłowego prącia i/lub liposukcją tkanki tłuszczowej okolicy łonowej. Niskie zadowolenie pacjentów z efektów takiego zabiegu (35% wg. pracy: David J. Ralph et al.; „Penile Suspensory Ligament Division for Penile Augmentation: Indications and Results”), wynika z braku stabilności prącia oraz częstego cofania się prącia pod spojenie łonowe, powstania zrostów i ostatecznego skrócenia długości prącia. W celu przeciwdziałania tym konsekwencjom pacjentom zaleca się stosowanie ekspanderów, natomiast w miejscu przeciętych więzadeł instaluje się silikonową protezę, fragment tkanki tłuszczowej lub powięzi. Zwykle pozwala to na zwiększenie długości prącia w spoczynku o ok. 1-3 cm, bez wpływu na jego długość we wzwodzie. Zabieg ten związany jest z ryzykiem krwawienia ze splotu Santoriniego lub ciał jamistych, powstaniem krwiaka lub obrzęku prącia i zakażeniem rany pooperacyjnej.

IMPLATNACJA PROTEZY PRĄCIA Z JEDNOCZESNYM POWIĘKSZENIEM ROZMIARÓW PRĄCIA

Odrębną kwestią są zabiegi wykonywane u pacjentów z zaburzeniami erekcji u których planowana jest implantacja protezy prącia. Wśród opisanych technik stosowanych u takich pacjentów mających za zadanie jednoczesne wydłużenie prącia, dużą popularnością cieszy się tzw. technika MUST opisana przez Paulo H.Egydio będąca modyfikacją tzw. „sliding technique” i polegająca na wykonaniu licznych nacięć mających na celu powiększenie penisa na zasadzie „harmonijki”.

METODY ZWIĘKSZAJĄCE OBWÓD PRĄCIA

Do metod zabiegowych mających na celu zwiększenie obwodu prącia należy m.in wykorzystanie graftów tkanki tłuszczowej lub płytki kolagenowej umieszczanych pomiędzy skórą penisa, a powięzią Bucka pokrywającą ciała jamiste oraz ciało gąbczaste. Obie metody, cechuje trwałość uzyskanego efektu, niestety kosztem większej inwazyjności oraz większego ryzyka powikłań. Dodatkowo przeszczepiona tkanka poddawana jest takim samym procesom jak tkanka tłuszczowa w innych częściach ciała, co oznacza, że np. przy wzroście masy ciała będzie się ona rozrastała. Dlatego też obecnie najczęściej stosowane są iniekcje z kwasu hialuronowego oraz lipotransfer z wykorzystaniem własnej, autologicznej tkanki tłuszczowej.

Obie metody wykonywane są w trybie ambulatoryjnym w ramach „procedury jednego dnia” i pozwalają na zwiększenie obwodu członka do ok. 3-4 cm (w zależności od pierwotnej wielkości prącia), a podawany często wzrost długości prącia w spoczynku wynika jedynie z nagromadzenia się podanego materiału w obrębie napletka. Zabieg poprzedza wizyta kwalifikacyjna, podczas której przeprowadza się dokładny wywiad i badanie lekarskie –  należy wykluczyć obecność cukrzycy, zaburzeń krzepnięcia, stosowania leków przeciwkrzepliwych, zaburzeń erekcji oraz infekcji skóry prącia i podbrzusza. Przed zabiegiem pacjent ma za zadanie ogolić okolicę łonową i okolicę podbrzusza, wziąć poranny prysznic oraz założyć obcisłą bieliznę. Ostatni posiłek pacjent powinien spożyć najpóźniej 2 godziny przed pojawieniem się w klinice. Ponieważ oba zabiegi wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, pacjenci niemal od razu po zabiegu mogą wrócić do domu. Zadowolenie pacjentów z efektów wykonanych zabiegów sięga 80-97%.

POWIĘKSZENIE PRĄCIA Z ZASTOSOWANIEM KWASU HIALURONOWEGO

Niezwykle istotne w przypadku kwasu hialuronowego stosowanego podczas zabiegów powiększania prącia jest znajomość jego struktury, wpływu na tkankę, czasu jego biodegradacji oraz znajomość prawidłowej aplikacji. Kwas hialuronowy jest glikozoaminoglikanem występującym naturalnie w ciele człowieka, który silnie wiąże wodę zapewniając tym samym jędrności i elastyczność tkanek. Mimo naturalnego pochodzenia, bardzo rzadko może powodować jednak reakcje alergiczne.

Podczas zabiegu wykonywanego w znieczuleniu miejscowym (roztwór 1% lignokainy) i trwającego zwykle 20-40 minut podaje się ok. 10-40 ml kwasu hialuronowego. Efekt zabiegu jest natychmiastowy, niestety nie jest on permanentny. Szacuje się, że miesięcznie znika ok. 4% podanego kwasu, przez co efekt zabiegu utrzymuje się ok. 12-18 msc. Ponieważ kwas hialuronowy może wchodzić w interakcje z witaminą E, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz kwasem acetylosalicylowym, należy unikać tych leków dwa tygodnie przed i po zabiegu. Krótko po iniekcji kwasu hialuronowego pacjent może udać się do domu, jednak z zaleceniem 2-4 tygodniowego masażu prącia, abstynencji seksualnej oraz unikaniem nadmiernej aktywności fizycznej. Normalne po zabiegu jest pojawienie się niewielkiego podskórnego krwiaka oraz obrzęku prącia, ustępujących zwykle na przestrzeni kolejnych kilkunastu dni.  U niektórych pacjentów mogą pojawić się podskórne grudki – w sytuacji związanego z nimi dyskomfortu można dodać większą ilość preparatu lub wstrzyknąć hialuronidazę rozkładającą podany wcześniej kwas hialuronowy.

POWIĘKSZENIE PRĄCIA Z ZASTOSOWANIEM WŁASNEJ TKANKI TŁUSZCZOWEJ (LIPOTRANSFER)

Lipotransfer tłuszczu autologicznego do tkanek prącia jest nieco bardziej złożoną procedurą, na którą składa się pobranie tłuszczu w znieczuleniu tumescencyjnym (przy użyciu roztworu Kleina, zwykle z podskórnej tkanki podbrzusza lub uda, kaniulą o śr. <3 mm oraz pod ciśnieniem <0,5 bar), jej odpowiedniego opracowania oraz właściwej aplikacji. Komórki tłuszczowe u osoby dorosłej nie dzielą się, dlatego ich usunięcie sprawia, że w ich miejsce nie pojawiają się już nowe komórki – stąd oprócz efektu powiększenia prącia pacjenci chwalą również trwały ubytek fragmentu tkanki tłuszczowej w miejscu, gdzie nie jest ona mile widziana.

Poza tym, wykorzystując tkankę własną praktycznie eliminuje się ryzyko reakcji alergicznych oraz uzyskuje się bardziej naturalny efekt. Ponieważ wraz z komórkami tłuszczowymi przenosi się również komórki macierzyste, efekt zabiegu jest często widoczny nawet 2 lata po zabiegu. Dodatkowo, celem stymulacji neoangiogenezy polegającej na wzroście naczyń kapilarnych w obrębie podanej tkanki tłuszczowej, niejednokrotnie do wstrzykiwanych komórek tłuszczowych dodaje się, bogate w czynniki wzrostu oraz substancje odżywcze, osocze bogatopłytkowe (PRP), uzyskiwane po wcześniejszym odwirowaniu krwi pacjenta. Między innymi dlatego zaleca się również, aby miesiąc przed zabiegiem pacjent odstawił papierosy, które obkurczając naczynia hamują unaczynienie komórek tłuszczowych, a tym samym negatywnie wpływają na ostateczny rezultat.

Lipotransfer wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym (roztwór 1% lignokainy), trwa około 90-120 minut. Podawana objętość jest większa (30-60 ml) niż w przypadku kwasu hialuronowego, ponieważ po iniekcji przyjmuje się jedynie ok. 50-60% komórek. Dlatego też początkowo prącie ma większy rozmiar niż ten zaplanowany, który ustala się zwykle po ok. 2 tygodniach – szacuje się, że po upływie roku pozostaje ok. 80% populacji komórek tłuszczowych. Po zabiegu nie ma żadnych przeszkód do tego, żeby pacjent udał się do domu.

Po zabiegu zaleca się 4-6 tygodniowy okres oszczędzającego trybu życia, wstrzemięźliwości seksualnej oraz masażu prącia mającego na celu równomierne rozprowadzenie tłuszczu w obrębie członka. Normalne po zabiegu jest pojawienie się niewielkiego podskórnego krwiaka, świądu oraz obrzęku prącia, ustępujących zwykle na przestrzeni kolejnych kilkunastu dni. W kontekście działań niepożądanych, które zdarzają się sporadycznie, wymienia się: obniżenie wrażliwości członka, miejscowe zakażenie, nierównomierne wchłanianie się tłuszczu skutkujące powstawaniem nieregularnych zgrubień (ang. foreign body granuloma), erythema, mniejsza twardość prącia mogąca wpływać na mniejszą satysfakcję ze współżycia, zatorowość płucna materiałem tłuszczowym czy też martwica tkanki tłuszczowej wymagająca jej usunięcia.